Verwelkte Tulpen en De Schoonheid van Vergankelijkheid

Het nieuwe jaar is nog maar net begonnen en overal steken de tulpen de kop op! Verleid door hun levendige kleuren, een frisse start en de belofte van de lente die nu al soms in de lucht voelbaar is, kocht ik mijn eerste boeket. Maar na een week, is de vergankelijkheid al zichtbaar. De bloemblaadjes zijn verwelkt en droog geworden, hun kracht vervaagd, de pracht van hun bloei is voorbij, maar toch blijft er een fragiele schoonheid in hun verval. Ze zijn nog steeds mooi, maar op een andere manier. En daarmee komt stilletjes de vraag: is het tijd om ze weg te doen, of kan ik ze nog even koesteren zoals ze nu zijn?

Dit is de innerlijke strijd, merk ik. Het is soms moeilijk om iets los te laten dat niet lang geleden nog zo nadrukkelijk aanwezig was. De tulpen zijn niet meer in hun volle glorie, maar in hun fragiele staat zit juist een andere soort schoonheid, een schoonheid die geen ruimte heeft voor spijt of schuld, maar voor een diepe, stille erkenning. En die strijd, tussen het vasthouden aan wat was en het erkennen van wat voorbij is, brengt me naar het thema van deze blog: De Schoonheid van Vergankelijkheid.

Net zoals deze tulpen, die hun levendigheid verloren, maar nog steeds iets te bieden hebben in hun vergankelijkheid, moeten wij soms ook het afsterven in ons eigen leven erkennen voordat we kunnen loslaten. Het is niet altijd makkelijk, maar het is essentieel voor onze groei. Het is geen verlies, maar een noodzakelijk proces van transformatie. Het vraagt om ruimte, om het oude met eerbied los te laten en de tijd te nemen voor de stilte voordat we doorgaan naar wat zich nog niet heeft laten zien.

In Yin Yoga gaan we fysiek en mentaal met elke houding door een vergelijkbaar proces.

De stilte die volgt op de inspanning, het toestaan van de vergankelijkheid van het moment, is waar de transformatie plaatsvindt. We leren om het oude, het versleten, het pijnlijke te erkennen en het los te laten, zodat er ruimte komt voor vernieuwing. Dit is niet het einde en het loslaten geen teken van zwakte maar de moed om de poort naar wat nieuw kan zijn op een kiertje te mogen zetten.

En ook mentaal komt de vergankelijkheid naar voren als een proces van diepe reflectie. Welke overtuigingen, angsten of patronen houden je vast in het oude? Wat moet er plaats maken, zodat je ruimte kunt maken voor je echte potentieel? Afsterven is geen eindpunt, maar een voorbereiding voor wat komen gaat. Het is het omarmen van het proces van verandering, van transformatie.

Vergankelijkheid als Een Actie van Liefde

De schoonheid van vergankelijkheid ligt in het feit dat er geen oordeel is over wat is geweest. Wat afsterft, doet dat niet omdat het niet goed genoeg was, maar omdat het zijn tijd heeft gehad. In dat afsterven ontstaat ruimte voor iets nieuws.

Dus, net als de verwelkte tulp, die haar schoonheid behoudt, zelfs in haar verval, kunnen wij leren om met liefde en zonder spijt het oude los te laten. Alleen door dat loslaten, door het volledige proces van de vergankelijkheid te omarmen, kunnen we ruimte maken voor wat er daarna komt. Niet door iets gewelddadig of haastig weg te doen, maar door te erkennen, stil te staan en de tijd te nemen om wat voorbij is een plek te geven.

Vergankelijkheid is een vorm van liefde, een vorm van zelfzorg, een manier om ruimte te maken voor groei. Want pas als we het oude werkelijk loslaten, kunnen we het nieuwe ontvangen.

Ben jij ook klaar om los te laten? Klaar om ruimte te maken voor jouw nieuwe bloei?

Erken wat is geweest, laat de vergankelijkheid in zijn eigen tijd plaatsvinden, en maak ruimte voor wat zich in jou wil ontvouwen.

Neem contact met me op en samen zullen we het proces van transformatie aangaan, zodat jouw nieuwe energie kan bloeien.