Yin buiten de mat: Een Stoel, Een Schoen, en een les in Mildheid

Een reflectie vanuit de natuur en de yoga studio tijdens de les vanmorgen. De zon komt even te voorschijn. Het lijkt op te klaren. Maar de bui is nog niet klaar en komt met alle heftigheid terug.

Soms lijkt iets afgerond, opgelost, klaar.

Een mini-botsing, een vriendelijk verzoek, een kleine verschuiving.

Je laat het los… en dan komt er alsnog een onverwachte reactie.

Wat doe je dan?

Afgelopen weekend bezochten we, mijn man en ik een film. We kwamen net op tijd voor de film de bioscoopzaal binnen, de lichten gedoofd en vonden onze stoelen ergens halverwege de rij. Maar één ervan bleek al bezet.

Ik vroeg vriendelijk aan het stel of ze misschien één plekje konden opschuiven, zodat wij samen konden zitten. De vrouw reageerde zichtbaar gespannen. Ze zei dat ze stoel 11 en 12 had geboekt. Ik wees rustig op het nummer van de stoel waar ze op dat moment zat – de stoel nr. 10.

Er was een voelbare spanning. Een mini-conflict, zou je kunnen zeggen. Ze wilde eigenlijk niet opschuiven, dat was duidelijk. Maar na een korte stilte deed ze het toch.

ik bedankte vriendelijk en voor mij was het daarmee klaar.

De lucht voelde misschien even stroef, maar mijn intentie was zuiver en de situatie leek opgelost.

De film begon, en ik liet het los.

Tot het moment dat ik het besefte dat, door de andere partij nog helemaal niet klaar bleek te zijn.

Na afloop van de film zat ik nog in mijn stoel, rustig in het moment. Het stel liep langs. De vrouw – ogenschijnlijk achteloos – stapte hard op mijn voet. Niet per ongeluk. Geen sorry. Geen blik van spijt. Wel een korte, veelbetekenende blik achterom.

Ik was perplex. Wat ik volledig had afgesloten, bleek voor haar nog na te smeulen.

Of is misschien zelfs nog groter geworden.

Twee werkelijkheden, één gebeurtenis.

Voor mij was het een kleine botsing van verwachtingen geweest, zoals je die wel vaker tegenkomt in het dagelijks leven. We vroegen iets, zij had er even moeite mee, maar besloot toch mee te bewegen. Dat leek mij het einde van het verhaal.

Maar blijkbaar speelde er bij haar meer.

Misschien voelde ze zich overruled. Of ongezien. Of uit haar comfort getrokken.

We weten het niet. Want dat is het: Iedereen leeft in zijn eigen binnenwereld – met zijn eigen filters, triggers en verhalen. Wat voor de één neutraal voelt, kan voor de ander als te veel ervaren worden. En het opmerkelijke is: je merkt het vaak pas achteraf. Of nooit.

Yin als levenshouding

In yin yoga en/of coaching leren we o.a. om aanwezig te zijn bij wat zich aandient, zonder meteen te willen oplossen of oordelen. Om te verzachten wat verstrakt zijn, om ruimte te maken op de plekken waar je een beklemd gevoel ervaart, waar je huid te strak zit en de spieren te vast... Om te voelen waar we normaal overheen stappen.

Dit voorval herinnerde me daaraan.

Niet omdat het zwaar of traumatisch was – integendeel.

Maar juist omdat het zo klein was. Zo onverwacht. En zo menselijk.

De uitnodiging?

Om ruimte te maken voor wat we niet begrijpen.

Om mild te blijven, ook als iemand anders dat niet kan zijn.

En om te blijven ademen – in het midden van verwarring, van frictie, van het onverwachte.

Een oefening in mens-zijn

Ik weet niet wat haar dreef. En ik hoef het niet te weten.

Wat ik meeneem is dit:

Niet alles hoeft begrepen te worden om er wijzer van te worden.

Soms is het leven gewoon een oefening in observeren. In aanwezig blijven. In vriendelijk blijven – ook als iemand op je teen staat. Vriendelijk voor jezelf en vriendelijk voor een ander.

Niet alles wat opgelost lijkt, is ook echt afgerond – en dat is oké.

Niet alles hoeft afgerond of opgeruimd te zijn, de acceptatie van wat nog niet ‘af’ is, is soms krachtiger dan verzet.

Soms begin het echte verhaal pas, nadat de film voorbij is :).