Waarom loslaten een fysieke ervaring is. De wijze les van de kerkuil.

Laatst mocht ik getuige zijn van een bijzonder moment: het ringen van een nest jonge kerkuilen. Tien enthousiaste mensen stonden om de tafel verzameld waar de weegschaal op stond. Er werd gewoon gepraat, er was beweging, en de bewondering en energie in de ruimte waren duidelijk voelbaar.

Als mens was ik vooral benieuwd naar hoe zal dat gaan met het uithalen van die kuikens? Het zijn tenslotte al grote vogels. Ze kunnen weliswaar nog niet vliegen, maar ze hebben al wel vlijmscherpe klauwen en zijn wellicht ontzettend krachtig om tegen te stribbelen. Hoeveel weerstand of paniek zullen ze vertonen bij deze eerste ontmoeting met de mens? Uit hun veilige, donkere kast gehaald worden door gigantische wezens, en al die handelingen moeten ondergaan die die wezens zo nodig belangrijk vinden zoals gewogen worden, gemeten worden, een ring om... Vanuit ons menselijk brein zouden we zo'n situatie direct heel stressvol vinden. Onze survival modus zou direct aanslaan, onze hartslag zou omhoogschieten en onze emoties zouden alle kanten op vliegen.

Maar wat deden deze kuikens?

Niets. Geen klauw die zich verzette, geen spier die tegenstribbelde. Ze ondergingen alle handelingen volstrekt stoïcijns. Ze lagen zelfs zo rustig op de platte keukenweegschaal dat ze er niet eens vanaf vielen. Geen gefladder, geen paniek. Dat verbaasde me. De natuur heeft, zoals gewoonlijk, de wijsheid die wij zo vaak verloren zijn. Ondanks de stemmen, de mensen en hun eigen wapenuitrusting van scherpe klauwen, bewaarden ze een diepe, serene stilte in zichzelf.

Inzicht dat lijfelijk wordt.

Dit is de pure essentie van Yin Yoga. Het is het vermogen om in een oncomfortabele houding te zakken, de weerstand op te geven och simpelweg te zijn met wat zich aandient. Niet vechten tegen de rek, niet vluchten in gedachten, maar verzachten in de intensiteit. De uiltjes zetten hun scherpe klauwen niet in om zich te verzetten. Ze stelden zich open en lieten zich meevoeren met het moment. En dit is precies waarom ik binnen mijn praktijk coaching combineer met yin houdingen.

Mijn motto is niet voor niets: Yoga in de Achtertuin waar inzicht dat lijfelijk wordt.

We kunnen met ons hoofd heel goed begrijpen dat we 'moeten loslaten' of dat we 'minder stress moeten ervaren'. Maar zolang ons lichaam nog in de survival modus staat, zolang onze spieren zich schrap zetten en we onbewust onze mentale 'klauwen' uitslaan, verandert er niets. Echt veranderen begint wanneer je het inzicht niet alleen begrijpt, maar wanneer je het gaat doorvoelen.

Zakken in de weegschaal van het leven

Wanneer ik tijdens een combisessie een yin houdingen integreer in coaching , nodig ik jouw lichaam uit om te doen wat die kerkuiltjes deden. We stappen uit het analyserende hoofd en zakken in het lijf. We onderzoeken waar de weerstand zit, waar de controlefreak omhoogschiet en hoe we die automatische reactie kunnen verzachten.

De kerkuiltjes lieten zien dat er een andere weg is. Soms is de krachtigste overlevingsstrategie niet het creëren van drama of actieve weerstand, maar het toelaten van de stilte en de totale overgave. In die diepe, innerlijke rust ligt je ware kracht.

Volgende keer dat jij je overweldigd voelt door de drukte of omstandigheden om je heen, nodig ik je uit om aan deze uiltjes te denken. Adem in, laat de behoefte om te vechten los, en lig stil op de weegschaal van het leven. Je valt er niet vanaf.

Heb jij onlangs een moment gehad waarin een mentaal inzicht ineens echt voelbaar werd in je lijf? Deel het met me in de reacties!

Wil jij dit zelf ervaren?

Herken je dat je met je hoofd precies weet wat je 'moet' doen, maar dat je lijf toch in de stress- of controle modus schiet? Laat die mentale klauwen maar los. Tijdens een combi sessie integreren we coaching met yin houdingen, zodat het inzicht niet in je hoofd blijft hangen, maar echt lijfelijk wordt.

Stap uit de overlevingstand en zak in de overgave. Meld je aan voor een sessie en ervaar hoe het voelt om weer volledig te vertrouwen op de rust in jezelf.